Potęga Maryi

Potęga Maryi wypływa przede wszystkim z tego tytułu, że jest Matką Boga.

„Którego odmęt mórz siny,
Ląd, skrzących wielbią gwiazd krocie.
Potrójnej Władcę krainy
Maryja dźwiga w żywocie,
Któremu słońce i blaski
Srebrzyste służą księżyca.
Niebiańskiej wziąwszy dar łaski
Pod sercem nosi Dziewica!”

Syn więc, prawdziwy Syn Maryi jest Bogiem potężnym, Twórcą wszystkich dzieł, na którego skinienie są posłuszne wszechświaty. A matka wszystko może u kochającego syna! Całą więc potęgę Jezusową ma do rozporządzenia i Maryja. Używa jej do niesienia pomocy swym biednym, ziemskim dzieciom, do ratowania przede wszystkim ich dusz, wprowadzania ich do portu zbawienia. Szczęście Jej, wypływające z macierzyństwa Bożego, jest bezkresne.

„O jakże radość Jej błoga!
Dzierżący w dłoni świat cały,
Jej Stwórca, wieczny Syn Boga
W Jej łonie kryje blask chwały!”

A jak dobra matka nie ma radości, którą by się nie podzieliła ze swymi dziećmi, tak i Maryja chce nas wszystkich uczynić uczestnikami swego szczęścia, swej radości, nie kończącej się nigdy!

(z: o. Bernard od Matki Bożej OCD, Boży Kwiat co z ziemi niebios dosięgnął, Drukarnia „Powściągliwość i Praca” Kraków [1937], s. 27-28)